Dla większości z nas jemioła to zwykły pasożyt, którym jedynie na czas świąt Bożego Narodzenia przyozdabiamy dom. Wbrew pozorom w Polsce mamy aż trzy gatunki jemioły, jednak najpopularniejsza jest jemioła zwyczajna, która ma również istotne właściwości prozdrowotne. Gdzie szukać jemioły pospolitej i jak ją przechowywać w domu?

Dość powszechnie wskazuje się, że najcenniejsza jest jemioła pospolita, która wyrosła na dębach i jabłoni. Ma ona wtedy najwięcej lektyn spośród innych jemioł wyrośniętych na drzewach liściastych.

Kiedy zbierać i jak przechowywać?

Jemiołę pospolitą zbiera się od grudnia do marca i w dalszym przetwarzaniu wykorzystuje się liście oraz łodygi – owoce należy odrzucić. Następnie należy roślinę ususzyć w temperaturze nie wyższej niż 25 stopni Celsjusza, gdyż tylko w takim przypadku nie pozbawimy jej substancji zawartych w środku – wyższa temperatura suszenia miałaby negatywny wpływ na samą roślinę.

Jak rozpoznać?

Dobrze wysuszona jemioła pospolita przypomina herbatę – ma kolor zielony bądź zielony, ale wpadający w żółć. Wbrew pozorom nie ma żadnego sztywnego czasu przechowywania tak ususzonej rośliny, jednak należy pamiętać, że powinno to mieć miejsce jedynie w przewiewnych miejscach, aby nie rozwinęły się jakiekolwiek pleśni i grzyby.

Na łąkach zboczach czy na skraju lasów często spotkać można kępki żółto kwitnących kwiatów, jest to ziele świętojańskie czyli dziurawiec zwyczajny. Jest to jedno z popularniejszych ziół o działaniu uniwersalnym.

Roślina ta dzięki zawartości hyperycyny i hyperozydowi działającemu moczopędnie, rutynie, która uszczelnia naczynia włosowate, działa bakteriostatycznie i przeciwbiegunkowo.

A zawarta w dziurawcu zwyczajnym hyperforyna działa przeciwbakteryjnie. Witaminy A i C, sole mineralne, pektyny, kwasy organiczne i olejki eteryczne zwiększają możliwość szerokiego jej zastosowania.

Zastosowania ziela świętojańskiego

Obecnie szeroko stosowany jest w fitoterapii wspierając leczenie takich schorzeń jak: stany zapalne dróg żółciowych, kamicy żółciowej, a także w stanach osłabienia pracy wątroby. Stosowany jest także w stanach zmniejszonego wydzielania soków żołądkowych, zapalenia błon śluzowych jelit czy żołądka.

Jeśli stosowany jest dziurawiec należy pamiętać, że może on wpłynąć na skuteczność działania innych przyjmowanych leków, stąd zalecane jest skonsultowanie ewentualnej terapii dziurawcem z lekarzem.

Najczęściej ziele dziurawca spożywa się pod postacią naparów. W związku z działaniem antydepresyjnym ziele to jest bazą dla wielu leków dostępnych w aptekach.